1987 Ελλάδα – Ο Πέτρος Κωστόπουλος κάνει ΚΛΙΚ…στην Ιστορία του!

Πέτρος-Κωστόπουλος_cover

Ελλάδα και στα τέλη της δεκαετίας του 80…Ένας άνδρα ονόματι Πέτρος Κωστόπουλος δημιουργεί ένα περιοδικό που ταράζει τα λιμνάζοντα νερά της έντυπης σεξουαλικής κουλτούρας με ένα αμιγώς πια ελληνικό περιοδικό, που ο Έλληνας το αντιμετωπίζει λίγο διαφορετικά καθ΄ότι είναι και δικής του παραγωγής

…ας γνωρίσουμε λοιπόν τον Πέτρο και τον λόγο για τον οποίο έμαθε ο Έλληνας τι είναι το AIDS

…Το περιοδικό ΚΛΙΚ!

Πέτρος-Κωστόπουλος

 Ο Πέτρος Κωστόπουλος λοιπόν γεννήθηκε το 1954 στο Βόλο. Σπούδασε στην Ανώτατη Βιομηχανική Σχολή Πειραιώς (σημερινό Πανεπιστήμιο Πειραιώς) και συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία.
Αφού επέστρεψε στην Ελλάδα, το 1987 ξεκίνησε την εκδοτική του δραστηριότητα με το περιοδικό ΚΛΙΚ, το οποίο σύντομα έγινε το μεγαλύτερο σε κυκλοφορία ελληνικό περιοδικό. Την ίδια περίοδο ίδρυσε τον ΚΛΙΚ FM, το μεγαλύτερο μουσικό ραδιόφωνο, τα περιοδικά MEN και DIVA. Το 1995 ίδρυσε την ΙΜΑΚΟ ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε., λανσάροντας τα περιοδικά Nitro και DownTown και το ραδιοφωνικό σταθμό Nitro Radio. Σήμερα η εταιρεία εκδίδει τα περιοδικά Esquire, InStyle, OK!, People, Nitro και DownTown. Στην εκδοτική εταιρία ανήκουν επιπλέον τρεις ραδιοφωνικοί σταθμοί (Nitro Radio, Sfera FM και Derti FM) καθώς και μερικές από τις πιο επιτυχημένες ελληνικές ιστοσελίδες (Yupi.gr, Downtown.gr, Stylista.gr, Thea.gr, Greekbooks).
Επί συναπτά έτη ο Πέτρος Κωστόπουλος είναι Πρόεδρος της Ένωσης Ιδιοκτήτων Ιδιωτικών Ραδιοφωνικών Σταθμών Αθηνών (EIIPA).
Από το 2011, η Ιmako αδυνατούσε να εξυπηρετήσει κανονικά την μισθοδοσία των υπαλλήλων της, εργαζόμενοι της οποίας έμειναν για αρκετούς μήνες απλήρωτοι.Τον Φεβρουάριο του 2012 η εταιρία Α&G PAPER, ζήτησε, για πρώτη φορά, από το δικαστήριο την συντηρητική κατάσχεση κάθε κινητής και ακίνητης περιουσίας της, λόγω μεγάλων ληξιπρόθεσμων οφειλών προς την εν λόγω επιχείρηση.

Στις 21 Φεβρουαρίου του 2012 έγινε κατάσχεση στα γραφεία της ΙΜΑΚΟ. Ο Κωστόπουλος με κείμενό του έδωσε την δική του οπτική για τα γεγονότα, και δεσμεύτηκε να επιστρέψει.

Από τον Απρίλιο του 1987 και την εμφάνιση του περιοδικού ΚΛΙΚ, ο Πέτρος Κωστόπουλος ήταν αυτός που άνοιξε μία νέα αγορά και έφερε κάτι εντελώς καινούργιο στα ΜΜΕ. Ήταν το πρώτο έντυπο μαζικής κυκλοφορίας που απενοχοποίησε το σεξ και ασχολούνταν μαζί του συνεχώς, ενώ προέβαλε για πρώτη φορά στην ελληνική αγορά ότι είχε να κάνει με «εναλλακτικό τρόπο ζωής, media, νυχτερινή ζωή, κλάμπινγκ, νεολαιίστικη αργκό, νέα δημοσιογραφία, ιδιωτική ραδιοφωνία».
Στον Πέτρο Κωστόπουλο ασκήθηκε κριτική, πρώτα από τα κομματικά έντυπα της Αριστεράς και στη συνέχεια και από άλλους, ότι εισήγαγε το lifestyle στην Ελλάδα και τελικά το επέβαλε, επιδρώντας έτσι αρνητικά στην ελληνική κοινωνία.

ΚΛΙΚ---ΤΕΥΧΗ

Ανάμεσα στους τίτλους του εξωφύλλου: «Οι σεξουαλικές φαντασιώσεις των Ελλήνων»· «Οι μικρές αδυναμίες του Ανδρέα Παπανδρέου»· «Το περιθώριο στην ΕΣΣΔ»· «Σεξ και διαφήμιση». Στο τέταρτο τεύχος, το περιοδικό έρχεται με δώρο ένα προφυλακτικό, και οι πωλήσεις εκτινάζονται· και τα υπόλοιπα είναι ιστορία, όπως συνηθίζεται να λέμε: ως το 1995, το περιοδικό είχε γεννήσει άλλα δύο, καθώς και δικό του ραδιοφωνικό σταθμό.
Μέρος της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των Ελλήνων στην περίοδο αυτή – και βέβαια, η σεξουαλική τους διαπαιδαγώγηση ήταν κύριο κοινωνικό μέλημα, εμπλέκοντας, στον ρόλο του παιδαγωγού, και τον ίδιο τους τον πρωθυπουργό – ήταν το να πειστούν ότι ήταν, ως τότε, βαθιά, απελπιστικά άσχημοι ως λαός: οι άνδρες πλαδαροί, αγύμναστοι, υπερβολικά τριχωτοί, κακοντυμένοι· οι γυναίκες χοντροκώλες, γεμάτες κυτταρίτιδα, με τριχοφυϊα γύρω απ’ τα χείλη που χρειαζόταν μπαρμπέρη, κοντές, και εξίσου κακοντυμένες.
Κι έτσι, σε όλη την δεκαετία του 1990, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες βάλθηκαν να γίνουν ομορφότεροι, πιο γυμνασμένοι, ψηλότεροι, κομψότεροι, πιο εκλεπτυσμένοι. Και, εν πολλοίς, έγιναν. Η χώρα γέμισε όμορφους ανθρώπους, και αυτοί, με τη σειρά τους, γέμισαν τα νέα κανάλια και περιοδικά, που ειδικεύονταν στο να πλασάρουν όμορφους ανθρώπους, των οποίων τα κεντρικά μελήματα και μέριμνες ήταν, βασικά, δύο: η ομορφιά τους και το σεξ (ως ψυχαναγκαστικό απωθημένο, φυσικά). Οι δύο αυτοί πυλώνες στήριξαν την έκρηξη του καταναλωτισμού την ίδια περίοδο, και έτσι αποκαλύφθηκε η επιχειρηματική ευφυία της προβολής της εξωτερικής ασχήμιας του νεοέλληνα: σκέτη η προτροπή στην «σεξουαλική απελευθέρωση» (με κάποιες δεκαετίες καθυστέρηση), δεν δημιουργεί έσοδα για αυτοκινητοβιομηχανίες, εταιρείες καλλυντικών, κέντρα αδυνατίσματος ή οίκους μόδας. Χρειάζεται συστηματική καλλιέργεια της αίσθησης μειονεξίας, ώστε η κατανάλωση να ειδωθεί ως μέσο αυτοαποζημίωσης για όσα στέρησε η φύση.

Και κάπως έτσι μπήκαν τα θεμέλια για την νέα πολιτική οικονομία της χώρας, το πέρασμα απ’ τον εμποροαπατεώνα στον Λαυρέντη Λαυρεντιάδη.
Είκοσι ένα χρόνια πριν, τον Απρίλιο του 1987, ένα μάλλον ασυνήθιστο για την εποχή περιοδικό, με το όνομα Κλικ και με ένα εξώφυλλο που θα αποδεικνυόταν προφητικό, τον πρώτο εξωπραγματικό dj στον κόσμο, τον Μαξ Χέρντρουμ, που θα γινόταν ακόμη και πρωταγωνιστής τηλεοπτικών διαφημίσεων της Κόκα Κόλα, κυκλοφορούσε στα ελληνικά περίπτερα.
Με ελάχιστη διαφημιστική προβολή, η κυκλοφορία του πρώτου τεύχους ήταν μάλλον απογοητευτική. 14.000 τεύχη , την στιγμή που τα κύρια περιοδικά της εποχής ξεπερνούσαν τις 60.000. Καθώς το δεύτερο και το τρίτο τεύχος σημείωσαν ακόμη χαμηλότερες κυκλοφορίες και το διαθέσιμο για το Κλικ κεφάλαιο, μόλις είκοσι εκατομμύρια δραχμές, κόντευε ήδη να εξαντληθεί, η εκδοτική πορεία του Κλικ έδειχνε ότι θα τελείωνε πριν καλά-καλά αρχίσει.
Μια ευρηματική όμως ιδέα στο τέταρτο τεύχος, μία έρευνα για το aids, την ασθένεια-τρομοκράτη της εποχής που συνοδευόταν και από ένα δώρο που σόκαρε πολλούς τότε, ένα προφυλακτικό, έκανε τέτοια εντύπωση και έσπασε τόσα μαζεμένα ταμπού, που φυσιολογικά θα έπρεπε να οδηγήσει πολλούς σε ένα σημαντικό συμπέρασμα. Στο ότι, μια ιδέα, μια έμπνευση της στιγμής, όταν είναι αυτή που πρέπει, είναι δυνατότερη και από όλα τα κεφάλαια του κόσμου. Με πόσα εκατομμύρια ευρώ θα μπορούσε άραγε να ισοδυναμεί ένα προφυλακτικό. Κανείς δεν γνωρίζει. Κανείς δεν γνωρίζει επίσης το πώς χρησιμοποιήθηκαν τα χιλιάδες προφυλακτικά που έπεσαν στα χέρια των αναγνωστών του τέταρτου τεύχους του Κλικ. Θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε πως επρόκειτο για ένα μεγάλο πάρτυ, χωρίς συγκεκριμένο χώρο.
Eχοντας επιδείξει ένα τόσο ασυνήθιστο διαπιστευτήριο η κυκλοφορία του Κλικ κυριολεκτικά απογειώθηκε. Για σχεδόν τρία χρόνια η κυκλοφορία του κάθε τεύχους ήταν μεγαλύτερη από το προηγούμενο, για να ξεπεράσει τελικά τις 100.000 και να μείνει σ’ αυτό το επίπεδο για πολλά χρόνια ακόμη. Αυτά τα τρία πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας του Κλικ, από το 1987 μέχρι το 1990 ήταν ίσως τα πιο δημιουργικά, από ότι έχει να επιδείξει, οποιοδήποτε περιοδικό στην Ελλάδα και ίσως να αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα «επεισόδια» στην ιστορία του ελληνικού περιοδικού Τύπου. Και αυτή η αναγνώριση οφείλεται σ’ αυτούς που συνέβαλαν σ’ αυτή την πορεία. Ο περιοδικός Τύπος δεν θα ήταν ποτέ πια ο ίδιος. Το Κλικ δεν γνώρισε απλώς την επιτυχία, αλλά εγκαταστάθηκε σ΄αυτήν.
Η επιτυχία όμως είναι μεγάλο μέγεθος. Ένα μέγεθος που ελάχιστοι τον αντέχουν χωρίς να μεταλλαχτούν. Στην αρχαία Ρώμη, όταν οι νικητές στρατηγοί έμπαιναν στην πόλη πάνω στο άρμα τους, με το στρατό τους και τα λάφυρα που είχαν κατακτήσει, ενώ τα πλήθη τους επευφημούσαν -αυτό που έχει μείνει γνωστό ως ο «ρωμαϊκός Θρίαμβος»- οι παλιότεροι είχαν καθιερώσει κάτι σοφό. ΄Εβαζαν πάνω στο άρμα του θριαμβευτή στρατηγού έναν σκλάβο ή έναν ιερέα, ο οποίος ενώ τα πλήθη ζητωκραύγαζαν, έλεγε στο αυτί του στρατηγού, κάθε τόσο, μια μόνο φράση. «Μην ξεχνάς πως είσαι θνητός». ΄Ισως ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε την επιτυχία, δεν είναι παρά το να γνωρίζουμε πως τόσο η επιτυχία όσο και η αποτυχία δεν είναι παρά φευγαλέες στιγμές μιας μάταιης παράστασης, δηλαδή της ζωής μας. Παρά την σοφία που το ανθρώπινο είδος είχε ήδη συσσωρεύσει, εδώ και τουλάχιστον δυόμισι χιλιάδες χρόνια, πολλοί εξακολουθούν να νομίζουν πως οτιδήποτε σ’ αυτό το σύμπαν διαρκεί περισσότερο από μια στιγμή. Γι αυτό άλλωστε και η Ιστορία επαναλαμβάνεται.

Το Κλικ δεν άντεξε την επιτυχία του. Και σιγά σιγά μεταλλάχτηκε. Και κάπως έτσι, μέσα από τις σελίδες του Κλικ, δημιουργήθηκε η τάση του λεγόμενου «lifestyle», μια τάση που με τον καιρό κατέκτησε το μεγαλύτερο μέρος του περιοδικού Τύπου και εξακολουθεί να παραμένει κυρίαρχη μέχρι και σήμερα. Το lifestyle από μόνο του δεν είναι κακό. Μόνο που στην Ελλάδα προσεγγίστηκε με τον τρόπο που προσεγγίζεται σχεδόν το κάθε τι. Επιφανειακά και ευκαιριακά. Τα Αρμάνι και τα Γκούτσι είναι ικανά να ντύσουν το σώμα μας και να μας κάνουν να δείχνουμε πραγματικά ομορφότεροι. Δεν μπορούν να ντύσουν ούτε τον χαρακτήρα, ούτε την ψυχή μας. Δεν μπορούμε να είμαστε αυτό που δεν είμαστε και δεν μπορούμε να μην είμαστε αυτό που είμαστε. Το lifestyle έφτιαξε έναν πολύ εντυπωσιακό, στην εμφάνιση, περιοδικό Τύπο, με ωραία σελιδοποίηση και ακόμη πιο ωραίες φωτογραφίες. Μοιραία διαμόρφωσε ένα κοινό με αντίστοιχα χαρακτηριστικά. Στις μέρες μας αυτό το είδος περιοδικού Τύπου έχει εξαντλήσει το οπλοστάσιό του, έχει περάσει στην «βιομηχανοποίηση» της παραγωγής διασημοτήτων, με αποτελέσματα που δεν προξενούν ούτε έκπληξη, ούτε ενδιαφέρον. Όπως είναι φυσικό, η μονότονη επανάληψη των ίδιων ή παρόμοιων προσώπων και των ίδιων θεμάτων, έχει γίνει βαρετή ακόμη και για τους πιο φανατικούς αναγνώστες του είδους. Γι αυτούς τους λόγους αλλά και για άλλους που έχουν να κάνουν με τα χαρακτηριστικά της σημερινής εποχής και την γιγαντιαία μετατόπιση οικονομικών και τεχνολογικών μεγεθών, η γυαλιστερή βιομηχανία του lifestyle Τύπου έχει περάσει τα τελευταία χρόνια στην περίοδο των οικονομικών προβλημάτων, που μόνο ο χρόνος θα δείξει αν θα μπορέσει να τα ξεπεράσει.

Eνα βράδυ είδε στον ύπνο του την Κόρη του Μεγάλου Μάγου και κάποιο άλλο την Κόρη της Μάγισσας. «Σημαδιακό» σκέφτηκε το Κλικ.

01

Μπορεί και να ήταν. ΄Ωσπου κάποιο απόγευμα ξύπνησε από ένα σκούντημα στον ώμο. Μπροστά του στεκόταν αυτοπροσώπως ο ίδιος ο Μεγάλος Λύκος. «Λύκε εσύ !» έκανε το Κλικ μη πιστεύοντας στα μάτια του. «Εγώ» είπε ο Λύκος τραβώντας την τιράντα του. Και καθώς ο ήλιος έδυε, το Κλικ και ο Μεγάλος Λύκος κάθισαν και θυμήθηκαν τα παλιά. ΄Όταν ο Μεγάλος Λύκος έφυγε εκείνο το απόγευμα το Κλικ κατάλαβε πως ο κύκλος είχε κλείσει και το πεπρωμένο είχε συμπληρωθεί. Και πραγματικά από εκείνη τη μέρα τα πράγματα άλλαξαν. Τα μάγια λύθηκαν και χάρη στον καλό Θεό, όλα πήγαν στη θέση τους. Δηλαδή στην καινούργια θέση τους. Τα πράγματα γίνονται, όπως επρόκειτο να γίνουν από την αρχή του χρόνου και κανείς δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι αυτό.

Τελικά βρήκε τη λύση. Από δω και στο εξής θα ήταν ένα website. Αυτό, εκτός από τα άλλα, είχε και ένα μεγάλο πλεονέκτημα.
Θα μπορεί μεν να «κυκλοφορεί» κάθε μήνα , αλλά στη διάρκεια του μήνα θα μπορεί να «συμπληρώνει» την ύλη του ανάλογα με το κέφι του, κάτι που ήταν και είναι αδύνατον να γίνει στον παλιό κόσμο των χάρτινων περιοδικών. Και επιπλέον μια και δεν έχει κανένα υπόλοιπο με το παρελθόν, αλλά ούτε και με το μέλλον του θα αρχίσει την αρίθμησή του και πάλι από το Νο 1.

ΙΟΥΝΙΟΣ-2008-ΚΛΙΚ-ΝΟ.1

Και έτσι, είκοσι ένα χρόνια και δύο μήνες μετά, από τον Ιούνιο του 2008, το Κλικ ξεκινάει το καινούργιο του ταξίδι χωρίς υποχρεώσεις και χωρίς υποσχέσεις.

΄Ετσι κι αλλιώς όλα είναι μια ιδέα! :-)

RETR on facebook
RETR
Not Only.

Leave a reply

required*